"Nothing is more important than empathy for another human being's suffering. Nothing. Not a career, not wealth, not intelligence, certainly not status. We have to feel for one another if we're going to survive with dignity."

Audrey Hepburn
 Ik loop op straat aan het einde van de ochtend en zie deze man zitten. Ook hier valt de tekst op de achtergrond mij op. (ik weet het, verkeerd gespeld, het is wat het is) De man praat in zichzelf en lijkt wat verward (mijn invulling op dat moment).
 
Ik loop naar de winkel en koop daar iets te drinken, niet voor mijzelf maar voor de man. Daarna vraag ik netjes of ik bij de man mag zitten. De man heeft eerst een gesprek met zichzelf waarin hij zich af vraagt of ik bij hem mag komen zitten. Het antwoord is uiteindelijk ja.
 
Ik vraag de man of hij hier in Paramaribo woont. En hij begint het woord wonen in zijn definitie uit te leggen.
 
Ik woon er, wonen, won, ik heb gewonnen. Ik woon er maar heb geen huis. ik zwerf maar ik ben vrij, vrijheid!
 
Daarop stel ik hem de vraag wat vrijheid voor de man betekend. En weer volgt er een definitie in zijn wereld over het woordje vrijheid. Vrij, Heid…De waarheid, waargebeurd, de realiteit, De Ware Tijd!
 
Hij vraagt me of ik iets kom brengen. En ik zeg hem:’ ik heb iets te drinken voor u gekocht’. De man gelooft het niet tot dat ik het de man geef. Hij wordt iets achterdochtig. Moet ik nu iets voor jou terug doen. Nee hoor meneer antwoord ik. Dus jij komt hier, praat met mij, geeft me te drinken en ik hoef niks te doen? Nee meneer u mag dit gewoon aannemen zonder dat ik er iets voor terug wil.
 
We hebben verder nog een gesprek van bijna 20 minuten en ik probeer hem te volgen, echter is er haast geen touw aan vast te knopen maar omdat ik naar hem luister en soms knik of iets vraag is er rapport.
 
Ik mag een foto van hem maken en kort daarna merk ik dat hij verder wilt met zijn spulletjes (een doos met wat vuilnisrommel) die hem veel waard zijn. Ik bedank de man en hij bedankt mij voor het gesprek en het drinken.
 
Ik schudt hem de hand en vraag hem naar zijn naam, ‘ Mijn naam is Patrick, en ik ben 15 jaar’. Prettig kennis met u te maken Patrick. Zeg maar jij zegt hij, je geeft me drinken en dan ben je mijn vriend, u is zo afstandelijk…
 
Wat aandacht en een luisterend oor al niet kan doen, zonder oordeel meegaan in zijn model van de wereld!

 

 

 

Author Details

Fabian Ruijgrok

Leave A Comment?