Laatste blog Colombia: Campeche – Mijn eerste couchsurfervaring

Vandaag pak ik op tijd mijn spullen in om vervolgens verder te reizen naar Campeche. Ik heb hier afgesproken met Iván, iemand die ik via de website couchsurfen heb ontmoet.

Ik heb nog geen idee waar het dorpje zich precies bevindt en ook is me niet duidelijk welke busverbindingen ik nodig heb om daar te komen. De vrouw achter de balie op het busstation legt het me in gebrekkig Engels uit en ik koop 2 tickets. Na een reis van bijna 4uur roept de buschauffeur: Campeche? We stoppen langs de weg en daar waar ik uitstap loopt een lange straat in de richting van een dorp. Ik heb werkelijk geen idee of dit het is. Ik besluit de straat in te lopen en een jongeman op een scooter staart me aan, hij roept: Iván? En ik krijg bevestigt dat ik goed zit. Met mijn gear van 32 kilo brengt hij me op zijn scooter naar een huis. Alles op goed gevoel want ik vraag me af hoe weet hij dat ik voor Iván kom. Eenmaal afgezet wil ik de jongeman betalen maar dit is niet nodig. Het voelt hier anders dan in de grote steden.

Er staat een deur open met daarvoor een hek en ik roep vragend: ‘Iván?’ Vanuit de achtertuin antwoord iemand: Yes ‘Fabian?’ Een vriendelijke jongeman komt op me afgelopen en schud me de hand, Welcome to my place, how your doing my friend vraagt hij.

We kletsen wat over mijn reis hier naartoe, hij stelt zijn ouders en huisdier voor en vraagt of ik me wil douchen/omkleden. Hij heeft al een hoop ervaring met backpackers want ik ben nummer 522 die bij hem verblijft.

Ik wil eerst een stukje over Iván vertellen. Hij is 28 jaar oud en heeft aan de universiteit gestudeerd wat in zijn dorp zelden voorkomt. Hij is 1 van de weinige mensen in zijn dorp die 5000 mensen telt die de Engelse taal beheerst. In Colombia leren de kinderen op reguliere scholen geen Engels. Enkel als je naar de universiteit gaat of wanneer je dure bijlessen kan betalen.

In Colombia zijn dorpen en steden verdeeld over levels gebaseerd op de sociale voorzieningen en inkomens en eigendommen. Zo heb je level 0 t/m level 7. Een level 0 is enkel voorzien een zelfgebouwd hutje van hout, plastic of klei zonder enige sanitaire voorzieningen. Poepen en plassen wordt gedaan in een kuil en als die vol is gooi je deze dicht en graaf je een nieuwe. Elk ‘huisje’ heeft een stukje grond van zo’n 32 vierkante meter. Naarmate het level van een plaatsje/stad omhoog gaat des te meer/betere levensbehoeften en voorzieningen er zijn. Hierbij kun je denken aan: het aangesloten zitten op het waterschap, elektriciteit, het riool, het hebben van een ziekenhuis, de materialen waarmee je huis is gebouwd, scholing, parken, enz. enz. Er gaat een wereld voor mij open want in Nederland liggen deze dingen zo voor de hand.

Iván is zich heel bewust van het voorrecht dat hij zulke goede hersens heeft dus hij is erg leergierig waardoor hij als kind opvalt. En het bedrijf waar Iván zijn vader werkt heeft dit ook door. En kennis is in dit dorp iets unieks waardoor het bedrijf Yvan zijn hele studie aan diverse universiteiten sponsort. We hebben het hier over misschien wel een ton in euro’s aan onderwijs. Yvan voelt zich zo gezegend en met zijn hart op de juiste plek wilt Iván iets terug doen voor ‘zijn’ dorp.

Allereerst is Campeche een Katholiek dorpje met 5000 inwoners. En Iván vertelt me tijdens een wandeling door zijn dorp dat iedereen elkaar kent. Dus al zijn vrienden zijn mijn vrienden. Ik heb dus in één keer 5000 vrienden erbij. Mensen zitten veelal voor de deur omdat het binnen te warm is. Het valt me op dat hij tegen iedereen (ja echt iedereen) adios zegt en hij is blij dat ik het vraag. Veel mensen waaronder ik denken dat adios gedag/vaarwel in de vorm van doei betekend, maar het betekent letterlijk A= to Dios= God. Het is een soort gedag met een zegening. Typisch iets dat gebruikt wordt in religieuze dorpjes. Dus in steden die geen religieuze overtuiging hebben wordt dit als ‘raar’ beschouwd. En hij vraagt me ook om iedereen te begroeten met adios. Dan bestaat er ook nog een verschil met adios en buenas. Adios zeg je als je voorbij loopt wanneer je geen verder gesprek aan wilt gaan en buenas zeg je wanneer je stil staat of een gesprek aan wilt gaan. In het begin is dit even verwarrend maar naarmate we wandelen begin ik het groeten hier aardig onder de knie te krijgen. Wat me ook opvalt is dat hij soms een hand/zwaaigebaar maakt. Ze begroeten elkaar ook zonder eerst oogcontact te hebben. In mijn beleving is het onbeleefd om een gesprek zonder oogcontact te hebben, wanneer mensen met elkaar in gesprek zijn in hun voortuin, om dan vanuit het niks te onderbreken met een gedagzegging. Hier denken de mensen daar anders over. Er hoeft niet eerst oogcontact te zijn voor je elkaar groet, je groet elkaar ten alle tijden. Het is in hun ogen juist onbeleefd om elkaar niet te begroeten. En al loop je elkaar 20x per dag voorbij, je begroet elkaar elke keer weer. Dus de dagen dat ik hier verblijf begroet ik alle mensen keer op keer.

In het dorp kent iedereen Iván, hij is een professor voor hen omdat hij gestudeerd heeft aan de Universiteit. Wat hem nog meer bekend maakt is omdat hij vrijwillig aan alle (bijna 1000) kinderen Engelse bijles geeft op diverse pleinen. Hij doet dit omdat hij weet dat het beheersen van een Engelse taal meer toekomstperspectief biedt.

Omdat Iván de hersenen heeft besluit hij de wet te bestuderen. Hij is een voorbeeld voor velen in het dorp en heeft daarom het hele dorp achter zich staan. In Colombia moet je figuurlijk voor veel dingen ‘vechten’ tegenover de overheid om iets voor elkaar te krijgen. Omdat hij de wet kent en veel mensen achter hem staan krijgt hij veel dingen ten goede van het dorp voor elkaar. Hij weet precies welke stappen nodig zijn voor het aanleggen van een degelijke bestrating in het dorp, speelpleinen voor de kinderen, een ziekenhuis in het dorp enz. En dit doet hij omdat hij mensen wil laten zien dat niks onmogelijk is, hij doet dit vanuit zijn hart. En doormiddel van het laten verblijven van backpackers laat hij zien wat er mogelijk is met kennis en dat er meer is dan het dorpje Campeche. Veel mensen hier denken niet verder dan de grote steden in Colombia.

In dit katholieke dorpje zijn voorbehoedsmiddelen verboden vanuit religieus standpunt. En het draait veel om status, ‘kijk eens wat ik voor een lcd tv heb’ of ‘kijk eens naar mijn auto of nieuwe scooter’. Sterker nog, mensen kiezen liever voor kabel tv dan een goed waterdicht dak boven hun hoofd. Alleen maar omdat ze dan kunnen mee praten en er dus ‘bij’ horen.

De meeste jongens van 16 jaar kiezen om te stoppen met studeren. Ze kopen een scooter waarmee ze als taxi hun geld verdienen en waardoor ze meer gezag krijgen van hun vrienden en de jonge meiden. Hierdoor raken jonge meiden zwanger en vormen zij op jonge leeftijd al een gezin. Ik ontmoet hier tientallen jongeren tussen de 16 en 25 jaar die al gezinnen hebben van 5 a 10 kinderen. Het is voor mij best onwerkelijk om jongeren te zien van 17 jaar met al 5 kinderen. Iván probeert het verschil te maken en anderen te inspireren. Ook proef ik bij verschillende jongeren de nieuwsgierigheid en leergierigheid. Iván vertaalt de gesprekken tussen mij en de jongeren. Ze zijn nieuwsgierig hoe het leven buiten Colombia is.

Tijdens deze dagen laat Iván me kennis maken met zijn cultuur. i.p.v. de mooie plaatjes die ik dagelijks maak, maak ik nu kennis met het innerlijke van Colombia.

Naast deze kennis ervaar ik een hoop prachtige momenten. Zo laat hij mij de boerderij van zijn opa zien, dans ik van 21.00u tot 4u salsa tijdens het dorpsfeest en krijg ik hierin les van kinderen vanaf 3 jaar, leer ik zijn naasten kennen, kom ik in verschillende plaatsjes, laat hij me speelpleinen zien die mede dankzij hem zijn aangelegd voor de liefde van zijn dorp en ontmoet ik zijn oma die onwijs veel kennis heeft wat betreft medicinale werking van planten.

Als iemand mij na deze dagen heeft geïnspireerd dan is het Iván Darío Hernández Guzmán wel, dankjewel voor deze bijzondere ervaring. Ik zal mijn eerste couchsurfervaring nooit vergeten!

<3

Na deze indrukwekkende dagen besluit ik naar Medellin te gaan met een nog niet verklaarbaar gevoel. In mijn blog: ‘I’m coming home’ heb ik dit helder.

 

 

Comments 1

Author Details

  1. Wouw wat onwijs bijzonder en mooi verhaal!!! Delen vanuit t hart!!

Fabian Ruijgrok

Leave A Comment?