Mijn eerste ervaring met de Surinaamse jungle

Brownsberg

We vertrekken rond half 10 met een busje richting de Brownsberg, de rit die ruim 2 uur duurt vanuit Paramaribo brengt ons op een 400 meter hoge top in het tropisch regenwoud. Deze plek is rijk aan flora en fauna en maakt deel uit van het Amazoneregenwoud.

We worden verwelkomd door een groep trompetvogels en agoeti’s (goudhazen).

We halen de sleutel op van onze lodge die uitzicht heeft op het Brokopondostuwmeer waar de zon opkomt. Deze middag verkennen we de eerste paden rondom deze prachtige plek.

De zon gaat hier om 18.30 onder waarna het snel donker wordt. Om 19.30 zie ik een sterrenhemel waar ik U tegen zeg. Er is weinig storend omgevingslicht omdat we midden in de jungle zitten.

Gewapend met deet, camera en zaklampen gaan we de gebaande paden af om bijzondere beestjes te spotten. Het is best spannend, want ik hoor van alles, zie weinig in het donker en toch zit er iets. Ik ben lichtelijk nachtblind maar vanwege mijn zaklamp zie ik allerlei oplichtende oogjes daar waar mijn lamp schijnt.

We zijn met 7 paar ogen dus zien een hoop in de nacht deze dagen. Vogelspinnen, schorpioenen en allerlei kleinen bijzondere insecten en kikkers.

De volgende dag besluiten we naar 2 watervallen te lopen. De ‘Irene Val’ en de ‘Leo Val’. We vertrekken op tijd om zo de hoge temperatuur voor te blijven. Halverwege horen we wat geritsel en dingetjes vallen spontaan uit de boom. Ik grap nog nou daar zitten de apen en ja hoor. Er zit een groep brulapen 😀 We mogen ze even bewonderen voor ze het heel slim hogerop zoeken om verstoppertje te spelen achter de bladeren. De eerste ontmoeting met wilde brulapen is een feit. Even later komen we een groep ‘bearded saki’ apen tegen, mijn baard vergeleken met die van deze apen stelt weinig voor, prachtig!

De tocht is best pittig en eenmaal aangekomen bij de waterval, of beter gezegd watervalletje zoeken we wat verkoeling in het vallende water. Het is hier einde van de droge tijd dus het water staat erg laag.

Daarna lopen we nog naar de Leo Val. Op de terugweg, midden op de dag,  zien we tijdens deze wandeling nog verschillende vogels, een libelle in de vorm van een wattenstaaf van zo’n 15 á 20 centimeter groot, hagedissen in verschillende formaten en kleuren, mooie grote bomen gevuld met spinnen.

Bij terugkomst wacht ons weer een heerlijke maaltijd en daarna gaan we weer op dierenjacht in het donker. Ook deze nacht zien we weer veel bijzonders. Verschillende nachtvlinders, wandelende takken, een bidsprinkhaan, spinnen, kevers, kikkers, een mug met blauwe accenten en pluimige pootjes.

Deze nacht besluit ik onder de sterrenhemel te slapen in mijn hangmat. Dit was 1 van de dingen die op mijn bucketlist stond. Om 00.00 uur is iedereen naar bed en maak ik nog wat foto’s in mijn hangmat. En dan beginnen de brulapen op een paar honderd meter bij mij vandaan te brullen, een onvergetelijk moment! Wetende dat het geluid van deze brul maar liefst 3 tot 5 kilometer ver rijkt is dit het luidste gebrul wat ik ooit heb gehoord en wonderbaarlijk heb op kunnen nemen tijdens het filmen. Het was een nacht :D.

Ook deze morgen worden we weer verwelkomd door een prachtige zonopkomst en deze keer is Marjolein ook vroeg wakker dus we genieten samen van dit moment nadat ik deze op 3 verschillende manieren vastleg. Iets later in de morgen groeten de baardapen ons door voor de lodge over te steken van boom tot boom.

Deze dag lopen we de langste route, naar de ‘Mazaroni val’. Helaas geen apen deze dag en qua beestjes zijn we al zo verwend dat we weinig nieuwe beestjes tegenkomen.

We doen nog een nachtelijke ronde door de jungle en ik kan er geen genoeg van krijgen! De laatste morgen zien we nog honderden rupsen die de polonaise lopen richting een veilige plek om te gaan ontpoppen.

Met nieuwe ervaringen en herinneringen worden we weer opgehaald door het busje om het stadsleven weer in te gaan.