MIJN MEEST KWETSBARE BLOG OOIT!

Door mijn grootste pijn heen die ik al 32 jaar meedraag…

Gistermiddag had ik weer een mooi inzicht. Terwijl ik een goede vriendin iets uitleg over het kleine kind in ons, kom ik er al pratend achter waar er bij mijzelf een blokkade zit. Ik schrik er even van en benoem dat ik me bewust word dat hier mijn blokkade zit. Ik parkeer deze blokkade even.

In de avond besluit ik om even alleen te zijn, mijn ogen te sluiten en me te associëren met mijn kleine kind.

Ik visualiseer mezelf als klein jongetje. Ik zie mezelf, 3 jaar, spelend in een bos tussen de bladeren.

Ik begroet hem: Hoi lieve kleine jongen, sorry dat ik je zo weinig heb opgezocht de laatste maanden. Ik voel dat je pijn hebt. Waar komt de pijn vandaan?
Totaal geassocieerd antwoord hij terug: Dat mijn papa en mama uit elkaar zijn gegaan.

Ik voel de tranen over mijn wangen rollen.

Waarom konden papa en mama niet bij elkaar blijven vroeg de kleine jongen in mij, aan mij? Omdat er geen liefde meer was tussen hen leg ik hem uit.

Wat maakt dat dit jou verdriet doet kleine jongen, vraag ik? Hij antwoord: Omdat ik wilde dat ze bij elkaar bleven. Vanaf mijn 3e probeer ik hen bij elkaar te houden. Ik neem deze ondraaglijke rol op mij om hun en mijn broer en zussen gelukkig te houden.

En op mijn 12e vertellen mijn ouders dat ze uit elkaar gaan. Voor mijn gevoel als kleine jongen van 12 stort mijn hele wereld in, valt mijn veiligheid weg, voelt het alsof ik moet kiezen tussen mijn vader en moeder…en het ergste dat ik voel is dat ik het gevoel heb dat ik gefaald heb om hen bij elkaar te houden! Het is mijn schuld, ik heb gefaald…

Ik schiet als volwassen Fabian in het verdriet, ik kwijn weg en voel me een mislukking. En word me bewust dat ik dit ken, deze pijn voel ik elk jaar rond deze periode.

En in plaats van genadeloos mijn kleine kind weg te drukken en te negeren vraag ik me af wat mijn kleine jongen nodig heeft.

Ik begin hem te troosten. Lieve kleine jongen….en ik krijg het haast niet uit mijn mond dus zeg het eerst in gedachte: het is ok, dit was niet jouw verantwoordelijkheid, het was niet jouw taak om je ouders bij elkaar te houden, wat een ondraagbare last heb jij bij je gedragen, het is ok…

en dan fluister ik dit…het is ok. Ik accepteer de troost…het is ok. Ik omhels mijn kleine jongen en zeg nog 1 keer hardop, het is ok. Ga maar weer lekker spelen en ik kom je regelmatig opzoeken…tot snel ?

Ik open mijn ogen, droog mijn tranen en voel opluchting die ik nooit eerder heb gevoelt. De ondraagbare last die ik droeg is van mijn schouders.

En vanmorgen werd ik vrolijk wakker, en besef ik mij tijdens het hardlopen dat ik straal. Met een big smile straal ik mijn licht op het pad dat ik bewandel.

En ik voel dat dit mijn missie is:

❤ Het licht delen met iedereen die hiervoor openstaat.

❤ Liefde delen met anderen die dit nodig hebben.

❤Anderen inspireren die niet in zichzelf geloven.

❤ Anderen bewust(er) maken.

❤ Anderen uitdagen en dat zetje geven die ze nodig hebben.

❤ Mijn energie overbrengen en anderen in beweging zetten om daadwerkelijk datgene te doen wat hen gelukkig maakt.

Alles is licht, liefde en energie ?❤?

Liefdevolle groetjes

Fabian aka Photographerontour ?