White Beach – Suriname

Dinsdag 15 november

In Suriname zijn er haast geen stranden, of beter gezegd geen echte stranden zoals wij die in Nederland kennen. Hier zijn het veelal kreekjes en meertjes waar mensen verkoeling zoeken. Toch hebben ze een wit strand met palmbomen, genaamd ‘white beach’. Het strand is kunstmatig aangelegd en ligt aan de Suriname rivier. Soms wil het oog ook iets 😉 Wit zand, palmbomen en met vandaag een strakblauwe lucht dus een perfecte dag voor het strand. We nemen voor de verandering een hopbus. Dit willen we ook weleens ervaren. We lopen richting het centrum en vragen aan verschillende mensen of zij weten welke bus we moeten pakken naar White Beach.

Als ik een tip mag geven, als je in Suriname iets vraagt aan mensen (bv. de weg of een plaats), vraag het dan aan een paar verschillende mensen/winkels. Ze willen je nog weleens verkeerd informeren. Soms weten ze het verschil tussen links en rechts niet….hihi. Het busje dat 50 minuten rijdt kost overigens maar 3 SRD (38 eurocent), spotgoedkoop dus! De taxi is eigenlijk al goedkoop, 100 SRD (12 euro) voor een rit van 50 minuten.

Eenmaal aangekomen op deze doordeweekse dag is er haast geen mens te bekennen. Er zit iemand bij de balie en er lopen wat tuinmannen en bouwvakkers rond. De entree van het strand is 10 SRD (1,25 eu p.p.). En een strandhutje voor wat schaduw kost 65 SRD. Zo Nederlands als we zijn delen we deze met 2 andere arriverende mensen.  De hutjes zijn groot genoeg.

Hierna doen we een plons in het water. In de vroege middag 12.30 uur, is het eb en er staat een hek iets verderop in het water. Achter het hek zitten piranha’s dus daar wil je niet tussen zwemmen.

Hierna willen we wat drinken kopen maar de bar en de tentjes in de buurt schijnen alleen van vrijdag t/m zondag open te zijn. We hebben nog wel wat water wat inmiddels hetzelfde aantal graden heeft als de temperatuur van de omgeving. Dus ik loop een stukje terug naar een tankstationnetje. Ze hebben 1 koelkast vol met ‘parbobier’. Voor mij prima alleen Marjolein is niet zo gek op bier. Eenmaal terug gaat de bar onverwachts toch open dus vertoeven we de middag bij de bar.

Ik zie een visser langs het strand en besluit een praatje te gaan maken. Zijn naam is Patrick, 43 jaar en de man heeft een gezin met 3 kinderen. Hij vindt vissen leuk en hoopt wat visjes te vangen voor bij het avondeten met zijn gezin. Hij heeft 3 fuiken uitstaan en ondertussen gooit hij regelmatig met zijn net waar hij visjes spot. Ik vraag of ik er een foto van mag maken en dit vindt hij geen probleem.

Ik zie dat het vloed begint te worden dus besluit nog een heerlijke duik te nemen met Marjolein.

Rond 5uur besluiten we om een nachtje samen te gaan slapen in een guesthouse in Domburg. We wachten op het busje, en we wachten en wachten maar geen bus. Dit is het enige nadeel van de goedkope busjes. Ze rijden pas weg vanuit de stad als deze vol is dus er zijn geen vaste rijtijden.

Er stopt een schoolbus die ons vertelt dat er geen busjes meer rijden. En de taxi’s zijn hier ook schaars. De meneer van de schoolbus biedt ons een lift tot de school aan waar hij de bus terugbrengt en is reuze vriendelijk.

Daarna doen we een boodschapje en lopen we nog 2 kilometer naar de 9e Domburgstraat. Eenmaal aangekomen volgt er weer een bijzondere ontmoeting met de eigenaar van Guesthouse Little Paradise en hebben we een heerlijke avond samen.

 

Author Details

Fabian Ruijgrok

Leave A Comment?